Page content

Ierland: Thee, Suiker En Champagne Voor Iedereen

SMIKKELEN EN SMULLEN OP TOPLOCATIES

Gepubliceerd in: Ierland verrassend veelzijdig 4, juli 2009

Thee, suiker en champagne

 “Ha, een pannenkoekenhuis, dan kan de natuur niet meer ver weg zijn,” zei bioloog Midas Dekkers ooit over de populairste eetgelegenheid in een Nederlands natuurgebied. Die uitspraak kun je in Ierland eenvoudig naar de tearoom vertalen. Wie de Ieren in het weekend volgt, komt regelmatig in een theehuis bij tuinen en landgoederen terecht. Hier drinken ook de Dubs het liefst hun thee met…wat lekkers! Een smakelijke impressie van theetuinen op toplocaties in en rond Dublin.

Op nog geen steenworp afstand van het centrum van het noordelijke vissersdorpje Malahide is de oude keuken van het kasteel tot Tea Room omgedoopt. Samen met een treinmodellen- en poppenhuismuseum, een speeltuin en een winkel maakt het onderdeel uit van Malahide Demesne: het fameuze landgoed van de ooit machtige familie Talbot. In 1690 vochten de Talbots nog tegen ‘onze’ stadhouder en Engelse koning Willem III van Oranje tijdens de slag bij de rivier Boyne. Nu wordt onder de Normandische gewelven van de Tea Room Nederlandse Douwe Egberts-koffie geserveerd. Wat zouden de Talbots daarvan gevonden hebben, willen we dan ook weten. De bediening, voornamelijk jongemannen van Aziatische komaf, haalt vertwijfeld de schouders op.

Malahide Castle

Maar uiteraard kiezen wij niet voor een Hollands bakkie. Thee met bosvruchtenscones wordt het, met boter en jam. We houden het beperkt, want een echte high tea kan het niet worden, hier onderin het kasteel. Letterlijk en figuurlijk ver beneden stand, want vroeger het domein van de bedienden, die je als edele heer of vrouw maar beter zo weinig mogelijk kon zien. Uitzicht naar buiten hebben we bijgevolg nauwelijks en dus keert de blik vanzelf naar binnen: op zoete taartjes, muffins en flapjacks, maar ook hartige sandwiches, quiches en salades op de borden van anderen. Een levensgroot geraamte naast de spiegeltafel met bestek en servetjes houdt ondertussen ons in het vizier. “Misschien is het Puck, de hofnar wiens geest nog altijd op Malahide Castle ronddwaalt”, zegt een moeder tegen haar kroost aan de aangrenzende tafel, terwijl ze naar ons knipoogt. Oude spookverhalen doen het altijd goed. Wat zijn ze toch heerlijk, die Ierse tradities. We happen in knapperige scones.

Newbridge House

“In Ierland waren thee en suiker vroeger luxe artikelen. De rijken bewaarden ze achter slot en grendel en alleen voor hun theekransjes kwamen de delicatessen in kleine proporties weer tevoorschijn”, vertelt de gids van Newbridge House in Donabate. Niet zo vreemd dus dat thee nippen hier zijn chique aureool behield en graag wordt gebezigd rond het pluche van weleer. Maar, zo blijkt, op het landgoed van Newbridge bewegen we ons ook nu in adellijke kringen. De oude familie Cobbe bewoont nog altijd een deel van het Georgiaanse landhuis. De sfeer op Newbridge House is er gelukkig niet minder relaxed om. Veel kinderen scharrelen rond de grote traditionele boerderij bij het landhuis, tussen tal van dieren, onder meer de bedreigde zwarte Kerry-koe. De agrarische rondgang die Ierse families hier maken, maakt hongerig en levert ons een goed excuus op om hier wat uitgebreider aan de thee te gaan. Gelegen naast de melkverwerkingsplaats vol melkbussen, bankjes en klimop doet het theehuis landelijk aan. De homemade huisspecialiteit, smeuïge walnotentaart met opgeslagen room, prijkt al snel voor onze neus. Je zou er een moord voor doen, zo goed vinden we hem. Zeker rond Allerheiligenavond wekken de huiveringwekkende skeletten op de schilderijen langs de muren de indruk dat zo’n scenario helemaal niet denkbeeldig is. Spinnen en rag op en rond taarten maken de sfeer nog grimmiger, maar geen Ierse ouder die erom maalt. Hun Keltische kinderen kunnen blijkbaar tegen een stootje.

Powerscourt House

We zakken af naar het kustgebied ten zuiden van de Ierse hoofdstad. Minder landelijk, mondainer, nog meer echt posh.  En toegegeven, het Powerscourt House in Enniskerry, even ten westen van Bray, maakt diepe indruk. De schade die het neoklassieke palladiaanse landhuis in 1974 door een brand opliep, kwam het niet meer te boven, maar de grandeur is gebleven. Nog nooit hebben we een tearoom gezien met zo’n stunning uitzicht: de beroemde tuinen van Powerscourt House in de diepten, Sugarloaf Mountain erachter. What’s in a name? Niet alleen de setting van het Terrace Cafe roept vele ‘Oh-s’ en ‘Ah-s’ op, de twee overladen buffetten binnen, de één voor de zoete, de ander voor de hartige trek, evenzeer. Alles te nuttigen binnen of buiten, in lichte kamers met Franse deuren of op enorme terrassen. Avoca, het bekende Ierse lifestyle warenhuis, regelt hier de catering en voor wie totaal verleid is door de chocoladetaart of andere baksels kan in de winkel verderop nog tal van lekkers of receptenboeken voor thuis meevoeren. Een Duitse vrouw, die thuis toch wel wat Torten of Kuchen gewend is, vertrouwt ons toe dat ze totaal versteld staat. Niet te missen zijn de scones: ze sleepten eerder prijzen in de wacht. In verschillende uitvoeringen: naturel, volkoren met sesamzaadjes of kaas en tomaat. Het tikje teveel aan calorieën dat we ook hier opdoen, zullen we er later weer aflopen. We dalen af via de Italiaanse terrassen, wandelen over bruggetjes door de Japanse tuinen, beklimmen de Pepper Pot Tower en hollen achter eekhoorntjes aan. Een acht kilometer lange tocht naar Ierlands hoogste watervallen doet de rest. Hopen we tenminste.

National Botanic Gardens

Maar wie denkt dat mooie theehuizen in het groen alleen buiten Dublin te vinden zijn, stelt zijn mening snel bij in de National Botanic Gardens. De vroege zondagmorgen is de perfecte tijd voor een frisse wandeling langs de kolkende rivier de Tolka in het noorden van de tuinen en een gang door de magnifieke victoriaanse kassen. Met natuurlijk een ontbijt of brunch in de tearoom toe. Maar de uitstalling van etenswaren is zo overweldigend dat we niet tot een keuze kunnen komen. Op onze weifelende vraag of het aanbod elke dag zo groot is, is het antwoord bevestigend. “We merken hier niets van de crisis, alles gaat altijd schoon op.” Schappen vol potten honing, zwarte bessen- en pruimenjam hebben ze ook nog. Niet zo verbazingwekkend dat de glossy The Dubliner deze tearoom in 2008 tot de beste van Dublin verkoos. Vele families beginnen hier de dag, maar de Dubliners hebben de plek goed voor zichzelf weten te houden. Toeristen zie je hier heel weinig. Op aanraden van Idoia, de Baskische vrouw die het botanische theehuis runt, kiezen we voor verschillende salades waarin kruiden uit de ommuurde tuin zijn verwerkt. De bieten met perzik en yoghurtcombi springt er gewaagd uit. We zijn eventjes heel gezond bezig.

Queen of Tarts

Toch vinden we het wel een minpuntje dat we steeds onszelf langs buffetten moeten bedienen. Een ware tea moet toch eigenlijk worden geserveerd. Goede bediening vinden we bijna een week later in hartje Dublin, bij de meermalen bekroonde Queen of Tarts, waarvan we de kleinste vestiging aan Dame Street in Temple Bar verkiezen. Lekker knus, met opvallend veel fruittaarten, plus voor de verandering meer vrouwen dan mannen onder de klandizie. Een teken dat de tea hier authentieker is? Meer voor echte theemutsen zoals wij? Naast de etagères vol cupcakes met schattige roze suikerrouches en citroenmeringues voelen we ons net prinsesjes. Niettemin komt ook een enkele man sans gêne een taartje bij de taartenkoningin nuttigen. Hoe aandoenlijk en toch stoer. Over onze prachtig met een kumquat opgemaakte carrot cake heen knikken we hem bemoedigend toe. “Als je het geld ervoor over hebt, doe dan nog de high tea in The Merrion Hotel”, adviseert Áine, een Dublinse met wie we aan de praat raken, “dat is echt de beste die er hier is. De  afternoon tea – want zo heet het eigenlijk – wordt laat in de middag geserveerd als het tussendoortje waarvoor het door de aristocratie bedoeld was.”

The Merrion Hotel

De volgende dag worden we tegen drie uur begroet door de hooggehoede portiers op het bordes van het vijfsterrenhotel aan Merrion Street Upper. In de theesalons van het Georgiaanse pand met natuurlijk zicht op zijn tuinen weten de onberispelijke en uiterste voorkomende obers ons snel te overtuigen dat vooral de Champagne Afternoon Tea heel bijzonder is. En ja, wij willen de fles graag meteen ontkurkt zien, net als de meeste gasten. Na de bubbels komen snel etages porseleinen bordjes met kleine maar fijne hapjes ter tafel. Minisandwiches als fingerfood. Ons servies staat op smetteloos linnen, thee komt uit zilver, en omdat het zondag is, worden onze zonden nog begeleid door harpmuziek. Fruit en een bloemetje erbij. Kijk, zo hoort het dus. In de tearooms die we eerder bezochten, deden we eigenlijk maar wat. In een oogwenk denken en consumeren we als snobs, spoiled rotten. Verrukkelijk!

Foto: PR The Merrion Hotel

© 2009, Mariëtte van Beek

    Comment Section

    0 reacties op “Ierland: Thee, Suiker En Champagne Voor Iedereen

    Plaats een reactie


    *